DOODGAAN IS EEN KOUD KUNSTJE

DOODGAAN IS EEN KOUD KUNSTJE

 

‘Doodgaan is een koud kunstje!’ Daar kon Karlijn wel over meepraten, want zij had al vaker over de rand van de aarde gekeken. Maar het was net of er op zo’n moment steeds iemand was die haar aan haar voeten vasthield zodat ze niet van de aarde naar beneden zou dwarrelen. ‘Niet alles wat houvast geeft kan je aanraken’, zei ze. Vreemd genoeg klonk dat uit haar mond nooit zweverig of heilig. Het klonk meer als een vast gegeven, net zoals slapen dat is of eten. Er is altijd wel iets of iemand die meer op je let dan dat je had verwacht.  Karlijn was geen Tinkelbel die met een stafje door de lucht vloog. Ze was grote, robuuste verschijning, wars van roze maar met een hart van zijde. Niets is wat het lijkt. Karlijn leefde, omdat het toeval dat zo had beslist. Ze lachte, huilde en luisterde, ‘mensen zijn zo leuk en het leven is zo lastig’, zei ze. Zo was Karlijn, ze leefde met haar hart en nu is ze dood.

Copyright © All Rights Reserved