DE MAN DIE ZICHZELF INSLIKTE

DE MAN DIE ZICHZELF INSLIKTE


Je kan maar beter bij je tenen beginnen. Dan heb je net genoeg tijd om jezelf in het geheel op te vreten. Daarom hebben mannen zo’n grote bek, vertelde Bouwe. Mannen janken niet en omdat ze niet janken eten zij zichzelf op. Geen wonder dat veel mannen te dik zijn. Ze hebben een volle buik, zo eentje die bol staat van verdriet. Rondom de stamtafel in de kliniek waren de stoelen gevuld met dikke mannen met vochtige ogen. Kort daarna vielen de tranen stuk op de tafel. Iedereen huilde, op een man na. Er is altijd wel een dikke vriend die standhoudt, zelfs als het water hem aan de lippen staat. 


Bouwe kon zwijgen en eten als geen ander. Toen het eten hem niet meer hielp om te zwijgen, begon Bouwe met drinken. Dat was het moment dat ik hem voor het eerst ontmoette. In een ontwenningskliniek, een aantal jaren geleden. Bouwe noemde mij ‘een babbelaar’, ik noemde Bouwe ‘een cactus’, we hadden een klik. Zijn rauwe Friese stem was uitermate geschikt voor de 'Drentse blues' en daar vonden we elkaar, in een kliniek in Groningen. Ik speelde op de gitaar en Bouwe zong, zingen is heel wat anders dan praten. Na de blues, begon voor Bouwe weer het grote zwijgen en zo groeide zijn buik. 


Sinds vorige week weet ik dat Bouwe is overleden. Ik las de

rouwadvertentie in een krant in de wachtkamer van het gemeentehuis in Drachten. Bovenaan de advertentie stond de tekst: ‘Through the window of my eyes’(Harry Muskee).


Ik weet het zeker: ‘Bouwe heeft zichzelf ingeslikt’. 


Copyright © All Rights Reserved